Muzeum Prado: Więcej sztuki na 190-lecie

2009-11-23

Madryckie Muzeum Prado poszerza swoją ekspozycję. W dwunastu nowych salach prezentuje „zapomniane” malarstwo hiszpańskie XIX wieku.

Muzeum Prado, fot. Brian Snelson / wikipedia.org

Cztery sale, w których ściśnięto 311 dzieł – tak wyglądało Prado w dniu jego otwarcia, 19 listopada 1819 roku. Takie były skromne początki ogromnego dziś muzeum. Stała ekspozycja, rozbudowanej w ostatnich latach pinakoteki, obejmowała dotąd dzieła powstałe przed rokiem 1850. Od miesiąca w salach Prado zobaczyć można również malarstwo hiszpańskie drugiej połowy XIX wieku i początków XX stulecia.

Nowa część stałej ekspozycji prezentowana jest w dwunastu salach. Składają się na nią 152 obrazy i 22 rzeźby. Ten zaproponowany przez Prado przegląd sztuki hiszpańskiej XIX stulecia rozpoczynają płótna Francisca Goi, kończą zaś obrazy, namalowane z początkiem XX stulecia przez Joaquína Sorollę. Całość uzupełniono – kuriozalnie – o makietę budynku muzeum, wykonaną przez jego architekta, Juana de Villanueva.

Punktem wyjścia do zwiedzania ekspozycji ma być sala, w której obok dzieł nawiązujących do instytucjonalnych początków Prado: makiety Villanuevy wraz z malarskimi i rzeźbiarskimi przedstawieniami fundatorów muzeum, pokazywane są płótna artystów początku XIX stulecia. Kolejne sale poświęcone są bądź odrębnym nurtom w sztuce, bądź wybranym artystom. Szerzej zaprezentowane zostało malarstwo Federica de Madrazo (1815-1894), Eduarda Rosalesa (1836-1873), Mariana Fortuny’ego (1838-1874), Raimunda de Madrazo (1841-1920) i Joaquína Sorolli (1863-1923).

Wśród eksponowanych obiektów prym wiedzie malarstwo historyczne. Reprezentują je liczne monumentalne obrazy, między którymi oglądać można „Izabelę Katolicką dyktującą testament” (1864) Rosalesa, „Joannę Szaloną” (1877) Francisca Pradilli czy „Kochanków z Teruel” (1884) Antonia Muñoz Degraina. Kontrastują z nimi niewielkie płótna Mariana Fortuny’ego – malowane w latach siedemdziesiątych XIX wieku w Maroku obrazki o jasnej, świetlistej tonacji, przepełnione drganiem słonecznego światła. Ekspozycję zamyka sala poświęcona malarstwu Joaquína Sorolli – artyście przełomu XIX i XX stulecia, niezwykle cenionemu i popularnemu w Hiszpanii, którego wystawy zwyczajowo biją rekordy oglądalności.

Akcja „przypominania” sztuki hiszpańskiej XIX stulecia, jakiej podjęło się Muzeum Prado, nie ogranicza się jedynie do włączenia wybranych dzieł tej epoki w obszar stałej muzealnej ekspozycji. Na rok 2012 zapowiedziano zakończenie prac nad katalogiem dziewiętnastowiecznych obiektów sztuki, znajdujących się w zbiorach madryckiej placówki.

Ewa Szala

Zdjęcie na licencji http://creativecommons.org/licenses/by/2.0/deed.es